Onnodige operaties bij Bergman clinics voor Medinova

Beschrijving

 MET ENIGE GENE VRAAG IK NU JULLIE HULP ( na 10 jaar strijd ) VIA EEN GROWDFUNDINGSITE ZIE DE LINK HIER ONDER:

https://getfunded.nl/campagne/6553-help-chronisch-pijnpati-nt-na-medische-misser

 

Voorgeschiedenis en verloop meer in detail wat er gebeurd is:

Ongeveer in 1980 kreeg ik de eerste maal last van de linker schouder ter hoogte van de scapula een zeurderig gevoel. Destijds zijn hier geen beelden van gemaakt zoals we die nu kennen. Slechts wat röntgenfoto s waar niets op te zien was wat afweek. De klacht is na 2 jaar langzaam weggeëbd en ik heb vervolgens  veertien jaar nergens meer last van gehad!

In 1996 deze keert de schouderklacht nog eens terug en blijft een aantal maanden licht  zeuren, maar ook dat ebt weer weg.Ik had een druk horeca bedrijf en werkte 7 dagen per week, in de pause wat zwemmen bij de sauna om de hoek.

 Eind 2000, na een avond langdurig achter een typemachine te hebben gezeten, komt dezelfde plek weer terug voor in een paar maandjes ebt dit vanzelf weg.Het was in de perioden dat ik een nieuw horeca bedrijf opstarte na net een sabatical year genomen te hebben.

2008. op 23 januari krijg ik klachten van de schouder een mri scan met contrastvloeistof in het MCH ziekenhuis in Den Haag.Ik had een cyste welke drukte op de N.scapularis er werdt een afwachtend beleid met fysiotherapie gegeven.

Nu dit niet snel veranderde ben ik voor een second opinion naar dr, ter Slaa gegaan en die gaf het advies om een nieuwe Mri te maken daar we inmiddels langer dan een half jaar verder waren. Dit om te bezien of de cyste er nog wel zaten en zo ja om deze uit te laten prikken. Er is een Mri gemaakt de cyste zaten er nog maar de radioloog verklaarde dat ze niet zo makkelijk even uit te zuigen waren dit zou operatief moeten gebeuren! Dit was de voorgeschiedenis.

Begin van een drama een bezoek aan Medinova

2008 Augustus. Ik bezoek op verwijzing van de huisarts de kliniek Medinova. hij had gehoord dat er korte wachttijden zijn en ik kwam terecht bij dokter van Ommeren. Mijn vraag was of hij de cysten eruit kon halen om te bezien dat als druk dan van de zenuw zou zijn dit mijn pijn zou oplossen. Dit was het advies van meerdere orthopeaden alleen die hadden die langere wachttijdijden. Hij bekeek de mri van 23-1-2008  maar hij vond dat een minimaal scheurtje ook gerepareerd moest worden.  ik vraag uw aandacht met het volgende rekening te houden dat mijn schouder nimmer uit de kom was geweest. Veel meningen heb ik nadien gehoord in binnen en buitenland allen vonden dat deze operatie alleen moest plaatsvinden als de schouder uit de kom schiet,Mijn schouder was nog nooit uit de kom geweest en ook de pijnklachten zaten alleen ter hoogte van de cyste Verder had ik geen enkele klacht zoals ik die nu wel heb, geen beweging beperking en geen pijn in de schouder kop zelf die sinds mijn derde operatie nu ook pijn doet er was geen sprake van instabiliteit, ik was dus vanaf de eerste langere pijn periode uit 1980/1982  vierentwintig jaar pijn vrij op een paar korte periodes na.

2008- op 9 september slechts 4 dagen na de intake kreeg ik een totale labrum hersteloperatie. Ik ga dezelfde dag naar huis met een sling, medicatie en aanwijzingen van de fysiotherapeut van Medinova voor het protocol van de eerste 2 weken. Na 2 weken worden de hechtingen verwijderd en kreeg ik een protocol mee voor fysiotherapie. Het protocol wordt gevolgd maar de pijnklachten zijn hevig ook krijg ik last van de eindstanden van de arm, dit is later een capsulaire beperking gebleken die ik aan de operatie had overgehouden en dit is met pijn gepaard gegaan die ik tot op heden ten dagen niet meer ben kwijt geraakt.

Bij de controle afspraak bij dokter van Ommeren meld ik de  hevige klachten en hij adviseerde mij voor pijnbehandeling naar een pijnpoli te gaan. Dat hielp niet en later verwees van Ommeren mij naar de “acupuncturist” van Medinova… ? Ik kreeg daar meerdere behandelingen in een zijkamer van de operatieafdeling waar de acupuncturist mij soms behandelde terwijl er ook nog een ander met acupunctuur behandeld werd. Dit onder zijn normale werkzaamheden door (de acupuncturist maakte deel uit van het anesthesieteam). De rekeningen liepen gek genoeg niet direct via de verzekering, maar moest ik zelf eerst betalen en nadien declareren.

 Enige tijd later krijg ik per email te horen dat er rekeningen niet betaald waren die ik beslist wel betaald had.  Mijn toenmalige vriendin werd ook door deze acupuncturist behandeld. Dezelfde rekeningnummers bleken dubbel uitgeschreven, maar ook na erop gewezen te zijn bleef de man volhouden dat ik moest betalen en anders kreeg ik te maken met een incassobureau. Al snel hierop kreeg ik aanmaningen van een incassobureau en ik nam contact op met de klachtenafdeling van Medinova met mevrouw Akkerman en krijg vervolgens telefonisch antwoord van de kliniekmanager van Medinova Dhr Paas met de verontschuldigingen en het verhaal dat de acupuncturist niet namens Medinova handelde en ook geen acupunctuur in de kliniek mocht geven anders dan bij sommige patiënten die uit narcose kwamen?

Dit is een vreemde situatie daar ik door dr. Van Ommeren zelf intern in de polikliniek ben doorverwezen naar deze behandelaar?! Dan mag je verwachten met een bonafide acupuncturist te maken te hebben. Maar goed de behandeling was ook belachelijk ik had hevige pijn en kreeg er kleine vierkante pleistertjes opgeplakt met een puntje er in!

 Uit bovenstaande kunt u opmaken dat ik Nb door dokter van Ommeren zelf vroeg in (eigen huis) ben verwezen voor behandeling van de pijnklachten in mijn schouder. Hij wist dus postoperatief dat ik een patient was terug kwam met pijnklachten.

 Vervolgens bezocht ik de  Maartenskliniek. Hier werd opnieuw een Mri /artografie scan gemaakt, die werd beoordeeld als een restscheurtje met wat botcysten. *Nb botcysten had ik op de beide mri scans van voor de operatie niet gehad. Geadviseerd werd met de pijn te leren leven en een revalidatiearts en pijnpoli te blijven bezoeken.  Dit speelt zich af  april 2009  .

 * Noot: Van deze botcysten zal me later duidelijk worden dat dit resorptie materiaal betreft van de oplosbare operatie ankertjes die de operatie van 09-09-2008 te vroeg hadden doen loslaten. Althans dat was de versie van dr. van Ommeren er waren nog 4 andere patienten met dezelfde klachten. Van de leverancier uit is er terug gekoppeld dat er geen klachten over het materiaal warenen de ankers onmogelijk de operatie ( die achteraf ook nog eens niet juist geindiceerd gebleken is ) Van een goed bekendstaand medische adviseur hoor ik dat loslatingen bij zoveel patienten in een korte tijd wellicht aan een insufficiente knooptechniek heeft kunnen liggen.

 Met de bevindingen van de sint Maarten kliniek ben ikwederom teruggekeerd naar Dr. van Ommeren.

Dr. van Ommeren zei toen een mri uitslag is nooit 100%, zeker weten betekent in de schouder kijken. Hij vertelde dat er een mogelijkheid zou kunnen zijn dat hij iets te strak vast gezet had. Ik moest maar goed nadenken of ik wel weer een ingreep zou willen, omdat als hij niets vond het toch weer een hele operatie was met narcose en alle ongemakken van dien.

Hierbij repte hij met geen woord over de botcysten in de uitslag en ook werd mij niets verteld over * eerdere patiënten die met dezelfde klachten waren teruggezien, dat wil zeggen, recidiverende schouderklachten na een labrum hersteloperatie met suikerankertjes. Waarbij rondom het gebruikte materiaal botcyste waren te zien die duidde op resorptie van het materiaal.

 * noot: nu blijkt dat al eerdere patiënten met hetzelfde euvel door hem geopereerd waren en een hersteloperatie hadden gehad voordat ik ben geopereerd met dezelfde botankers en hij na mijn mislukte operatie pas is gestaakt met het verder gebruik maken van de gebrekkige ankers.

 4 augustus 2009 onderging ik opnieuw een kijkoperatie. Tijdens de kijkoperatie bleek dat dus de hele operatie van 9-9-2008 los had gelaten. De draden stonden niet meer op spanning en er had geen goede biologische fixatie plaatsgevonden.  Een revisie was volgens hem noodzakelijk. In het operatie verslag staat ook een vermelding dat de * cyste vorming was gezien om het gebruikte materiaal en dat e.e.a niet bleek zoals het was"?

Toen ik uit narcose kwam was ik dus opnieuw geopereerd terwijl ik dacht dat er alleen iets losser gemaakt zou worden wat te strak zou zijn vastgezet.Dus weer moest ik opnieuw revalideren .

 Bij de eerste controle afspraak postoperatief waarbij het revalidatieprotocol wordt besproken, sprak ik mijn angst uit voor de revalidatie oefeningen. Hierbij vertelde de arts tussen neus en lippen door dat ik mij geen zorgen hoefde te maken daar hij dit keer goede ankers had gebruikt en hij met de ankers waarmee ik eerder geopereerd was gestopt was, omdat meerdere patiënten ook terug waren gezien met een losgelaten operatie toen er gebruik was gemaakt met dezelfde botankers die bij mij waren gebruikt. Ik kreeg een protocol voor een normale bankart leasie (zie ook operatie verslag) diverse malen heb ik mijn angst uit gesproken en wilde het rustiger aan doen

volgens van Ommeren kon ik het protocol gewoon volgen maar de klachten werden nog ernstiger  Nu een paar jaar later krijgt ook de fysiotherapeut de zwarte piet toegeschoven er zou te hard gerevalideerd zijn.. verklaringen van fysiotherapeuten spreken dit tegen. Meningen die ik later heb gehoord is dat er een aangepast protocol gevoerd had moeten worden omdat er vlak naast de oude gaatjes is geboord bij de revisie operatie en juist rekening gehouden had moeten worden dat eronder nog steeds de resorptie resten van de verweekte ankers zaten van de eerste operatie. Dit zou betekenen dat er minder bot houvast was en er een rustiger protocol gegeven had moeten worden!

 Wat betreft de verklaring van de eerste losgelaten operatie die van Ommeren mij heel helder had uitgelegd wat precies de mankementen waren van de toen gebruikte ankers heb ik dit zwart op wit gevraagd. Hij vertelde dat er veel problemen mee waren geweest dat de ankers door temperatuur van het lichaam te snel verweekte en dan de uittrekkracht verloren ging waardoor het weefsel niet goed vast getrokken werd en zo de biologische fixatie niet snel genoeg plaats vond en al bij een kleine beweging het weer los kon laten en hij vertelde om die redenook  gestopt te zijn met het verdere gebruik van dit materiaal.

 Ik heb van Ommeren gezegd de firma aansprakelijk te willen stellen, en van Ommeren vertelde dat de importeur een goede vriend was waar hij die avond mee ging eten en het ter sprake zou brengen. Dat is waarschijnlijk de vriend niet bevallen en van Ommeren  zwakte vanaf dat moment alles af ten gunste van de leverancier firma Depuy ( ook bekend van de inadequate heupprotheses ) 

Ik heb van Ommeren vervolgens gevraagd e.e.a op schrift te stellen. Daarop krijg ik een brief op 22 september 2009 bijlage waarin hij verklaart meerdere patiënten te hebben teruggezien met hetzelfde euvel.  De brief is zeer kort, maar spreekt zich desondanks op een paar punten tegen. Enerzijds vertelt de arts dat er meerdere patiënten zijn geweest waarbij ook * cysten vorming op ct scan waren  geconstateerd en deze ook een revisie operatie hadden gekregen, om een paar zinnen later de brief te beëindigen dat de ankers toch naar tevredenheid in tientallen gevallen door hem wereldwijd waren gebruikt. Ik weet niet hoeveel tientallen zijn maar als dat er veertig zijn en er vier terug komen is dat 10%. Vervolgens blijkt dat alle patienten die ( toegegeven zijn ) met een mislukte operatie alle in korte tijd bij van Ommeren in behandeling zijn geweest.

Bij navraag zijn de mensen ook niet allemaal gecontroleerd alleen degene die met pijnklachten terug kwamen bij dezelfde kliniek. Maar gezien mijn ervaring wordt je eerst een traject van pijnpoli ingestuurd en dit zelfs nadat de andere gevallen voor mij waren! Het is dus niet ondenkbeeldig dat sommige nadien bij een andere arts  hier of in het buitenland terecht zijn gekomen wat het percentage recidieven hoger maakt. Hierbij maak ik u er ook op attent dat ik dus al in eigen huis Medinova postoperatief voor de pijn werd behandeld, ik naar de pijnpoli ging en na een 2e opinion terug kwam, ik had dus veel klachten maar werd niet terug geroepen of gecontroleerd!

Zelfs bij terugkomst uit de sint Maarten kliniek geen woord over de vermoedens van de arts dat de Mri beelden waarop ineens bot cyste te zien waren niets anders waren dan de resorptie van het materiaal dat ook bij de andere patiënten werd gezien die ook een operatie loslating hadden gehad. Dit is zeker niet correct omdat er al patiënten voor mij een hersteloperatie hadden gehad.

De fabrikant stelt zich nu op het standpunt dat er geen klachten bekend zijn… 1) is dit niet wat heb ik in eerste instantie v Van Ommeren vernomen.. 2) kunnen de patienten niet klagen als je niet verteld wordt hoe de vork in de steel zit als je een revisie operatie nodig hebt.. 3 )Met meerdere loslatingen is het de plicht van de chirurg om hierover melding te maken bij de leverancier.

 Ik bemerkte dat bij verder vragen over het materiaal Dr. van Ommeren geïrriteerd raakte en voelde de duidelijke belangenverstrengeling die hij bij zijn vrienden bleek te hebben. Er heeft vervolgens een telefonisch consult * plaatsgevonden.  Dit gesprek vond plaats op 7 oktober 2009  waarin van Ommeren mij nog eens zeer gedetailleerd uitlegt hoe zo een operatie loslating komt.

De ankers waren van oplosbaar materiaal, een soort suiker, waarvan hem was gebleken dat deze verweekten en te slap werden, waardoor ze hun uittrekkracht verloren waardoor een operatie al snel kon loslaten, omdat bij het niet strak aantrekken en vasthouden van het weefsel er geen goede biologische fixatie kon plaatsvinden ook al zou het anker in het bot blijven zitten het was dan te slap om met de draden het weefsel voldoende vast te houden.

Hij had hier ook van vernomen in de pers en er waren meerdere dingen die er aan haperde had hij uit de pers** Hij was inmiddels het gebruik van de suikerankers om die redenen gestaakt. Bij alle patiënten leken er botcyste onder het materiaal te zitten, dit was van de te vroege resorptie en ook bij mij het geval.

Na de revisie operatie ben ik erg terughoudend met revalideren bang voor een nieuwe loslating. Bij de volgende na controle 6 weken postoperatief na de revisieoperatie ben en blijf  ik voorzichtig en vraag ik van Ommeren of  oefeningen bij fysiotherapie wel aankan en hij stelde mij gerust dat aan de nu gebruikte ankers wel een paard aan opgehangen kon worden, zo sterk waren deze. Vol vertrouwen ga ik verder met mijn revalidatie, maar helaas de pijn bleef * Meloxicam wordt voorgeschreven, volgens van Ommeren was er wat tijdelijke irritatie, maar de klachten werden als maar heviger tot  ondraaglijkeof dit door de bewegings beperking is gekomen die ik aan de eerste operatie had overgehouden kan ik niet duiden.

Later blijkt dat er toch een anker losgelaten heeft, volgens meningen die ik later heb gehoord zou ook de tweede loslating nog te wijten kunnen zijn geweest aan de eerste ankers omdat  het resorptie materiaal toen nog aanwezig was en er vlak naast de gaatjes geboord is en de verbinding zwak kon zijn.

Met de wetenschap van nu had ookm de tweede operatie niet mogen plaatsvinden. Er was geen indicatie voor. De cyste was inmiddels opgelost de schouder niet stabiel. Volgens de medisch deskundige had het bij de tweede operatie moeten blijven bij een nettoyage, dat wil zeggen losse operatie draden uit de schouder weghalen schoonmaken en weefsel op de kweek zetten.

Maar weer volgde een traject van pijnpoli, medicamenten, etc.  en opnieuw worden er mri beelden gemaakt waaruit toch weer een verdenking van een loslating komt bijlage  van Ommeren verteld mij het nog 1 keer te willen vastzetten via een kijkoperatie, mocht dat weer loslaten zou het de volgende keer met een open operatie gedaan moeten worden.

Hij stelde voor deze keer titanium ankers te gebruiken. Ik krijg eerst nog een second opinion op verzoek van v Ommeren in het Haga dr. Huisman welke afraad nogmaals te opereren.

Mij werden overigens niet de nadelen van titanium verteld als dit zou loslaten, gezien twee loslatingen had dat wel zo transparant geweest. Maar het klonk heel plausibel dat titanium wat steviger is dat ankers van suiker of van plastic!

De derde operatie vindt plaats op 1 juli 2010 en begin vervolgens weer aan het revalidatieprotocol dat met enige weken vertraging wordt ingezet. Het 3e operatie verslag bijlage meldt dat de titaniumankers op de rand van het glenoid geplaatst zijn maar een ankertje wordt later op mri  in  het glenoid gezien ver buiten de gebruikelijke plaats en met een scherpe punt door het kraakbeen! .

Na deze derde operatie is er geen enkele afname van pijn en kwam er juist zelfs een toename van pijnpunten pijn  op meerdere plaatsen o.a in de schouderkop zelf waar er nooit eerder pijn is geweest.Dit is tot op de dag van vandaag gebleven, dag en naccht heb ik het gevoel een kei harde stomp boven op de schouder kop te hebben gekregen waarvan de pijn niet wegebt.

Na enige weken zoekt mijn fysiotherapeut contact met van Ommeren, omdat de pijnklachten hevig blijven, maar er is volgens de arts geen rede om te stoppen met oefenen. Bij een van de vervolg controle afspraken heb ik aangegeven dat ik 100% zeker weet dat het niet goed zit, want er is niet zoals de vorige operatie eerst een afname van de pijnklachten in het operatie gebied. Natuurlijk kwam er wel weer door het revalideren en oefenen verbetering in de beweeglijkheid van de schouder die na zo een operatie geheel vast zit. Maar nadien bleek dat het tikken wat ik hoorde bij het bewegen van de schouder en de nieuwe pijn kwam door een titanium anker dat door het kraakbeen stak wat onherstelbaar is beschadigd.

 Dr. van Ommeren gaf bij terugkomst aan ondanks op voorhand gezegd te hebben bij een eventuele loslating een vervolgingreep via de open manier te doen, nu niet meer zelf in de schouder te willen zitten en wil een second opinion door collega Dr. Willems in Amsterdam. Wel laat hij mij  een mri scan maken Er wordt een corpus liberum gezien en bovendien en een ankertje in het  glenoid.

Mijn fysiotherapeut krijgt deze mri uitslag ook en probeert diverse malen contact te krijgen met van Ommeren. Er zit iets in het glenoid en het lijkt hem niet verstandig om het opgegeven protocol zomaar te vervolgen omdat er een toename van pijnpunten is . Echter van Ommeren belt op zijn verzoek niet meer terug.

 k heb toen dokter Willems tevergeefs geprobeerd te bereiken om mijn consult te bespoedigen, daar ik niet gerust was op de toestand in mijn schouder, dat voor nog meer letsel zou  kunnen zorgen ik voelde de pijn toenemen( logisch mijn kraakbeen was immers doorboord en langzaam aan het versplinteren met bewegen.) Maar helaas, dokter Willems had een sabattical year.

Ik heb dokter Van Ommeren gemaild en gevraagd zo spoedig mogelijk voor een alternatieve oplossing te zorgen en de secretaresse plande mij in voor een belafspraak op een donderdag. Echter heeft hij mij verzuimd  te bellen en heb ik de secretaresse gemaild zo spoedig mogelijk een nieuwe belafspraak te plannen. Ik kreeg als reactie dat dokter Van Ommeren met vakantie was gegaan en dat hij na de vakantie (1 november 2010) contact met mij zou opnemen. Dit is ook nimmer meer gebeurd.

 Vervolgens heb ik mijn ziektekosten verzekering gevraagd hoe te handelen met een schouder waarin iets zit wat misschien nog meer letstel kon veroorzaken. Ik ben daarop verwezen naar België waar ik binnen een week op consult kon. Aldaar is een aanvullende CT scan gemaakt  Ook uit dit CT scan onderzoek bleek dat er tijdens de laatste operatie met de titaniumankers fouten zijn gemaakt en er een titaniumanker het kraakbeen uitpuilde die ver buiten de gebruikelijke plaats was geplaatst. 

De orthopeed in België ( dr. Mortelé) heeft gelijk een operatieruimte gereserveerd en binnen 2 weken (10 december 2010) zou hij mijn labrum inspecteren en tijdens een kijk operatie heeft hij losliggende kraakbeensplinters verwijderd die veroorzaakt werden door het anker dat het kraakbeen uitpuilde. Echter het anker maakte hij niet los hij was bang nog meer schade te berokkenen omdat ik met een groot botdefect zou blijven en hij dit niet op zijn geweten wilde hebben.

 De chirurg in België heeft zich verbaasd over hoe het titanium anker was geplaatst het zat te oppervlakkig met een scherpe punt buiten de kraakbeenlaag van het glenoid en ver van de normale plaats om zo een anker te plaatsen hij maakte er foto's van  en vertelde mij dat het totaal verkeerd geplaatst was, zonder enige functie en dat ik daar grote problemen van kon verwachten.

Mijn e-mail naar van Ommeren hadden helemaal niet nodig mogen zijn, een arts die een Mri krijgt waaruit blijkt dat e.e.a niet goed is laat zijn patiënt niet maanden wachten op een second opinion terwijl het kraakbeen met een schouder die beweegt aan het versplinteren is door een schroef.

Op 14 maart 2011 bezocht ik dan eindelijk dokter Willems na zijn sabatical aan wie dokter Van Ommeren een second opinion had gevraagd. Na een uitgebreid onderzoek en bestudering van de operatie dvd s kwam dokter Willems na vijf en een half uur onderzoek! Tot de conclusie dat mijn eerste operatie door dokter Van Ommeren nooit niet uitgevoerd had mogen worden hij zei letterlijk:

ik vertel het u frank en vrij..  en dat zal u niet leuk vinden om te horen maar de eerste operatie had nooit mogen gebeuren”

u had in eerste instantie geen probleem van  een klein scheurtje dat heeft bijna iedereen wel die onder een mri scan gaat.. als een schouder niet luxeert is dit geen operatie die van toepassing is.

Dr. Willems vond dat een minimaal scheurtje niet tot een operatie had moeten leiden, zeker niet als de schouder nimmer uit de kom ging. Op mijn vraag of in de eerste instantie het beste de cyste verwijdert had moeten worden hief hij veel zeggend de handen en keek in de lucht!

Hij vertelde mij dat in feite operatie 1 voor niets is geweest en eigenlijk alle opvolgende operaties daaruit zijn voortgevloeid met alle gevolgen van dien. Hoge slijtage, veel extra letsel en littekenweefsel en concludeerde ook net als de arts in België dat één van de titaniumankers niet goed was geplaatst en dit er wel zo spoedig mogelijk uit moest en mijn kraakbeen onherstelbare schade heeft opgelopen en zolang het in de schouder zit nog steeds meer kraakbeen zou versplinteren.

Met het eruit halen zou ook een groot botdefect ontstaan. Hij wees mij er op dat er nu eerst z.s.m één operatie nodig was om het titanium anker dat verkeerd geplaatst is er uit te halen. Als de pijn dan toch blijft omdat er nu te veel schade is opgelopen er dan een volgende operatie nodig kan zijn om er een kapje over heen te plaatsen ( dit was naar zijn zeggen nog een techniek in experimentele fase) Verder vond hij me te jong voor een schouderprothese maar mocht beide niet baten zal op de langere termijn een schouderprothese een optie kunnen zijn.Zelf wilde hij mij niet opereren omdat er nu al zoveel was gepasseerd in Medinova, hij zei hun hebben het geplaatst en mogen het er zelf uithalen.

Vervolgens heb ik contact opgenomen met Medinova. Een afspraak is gepland om mij te zien door een collega, Dr. Feviez. Bij de intake schoof ook de kliniekmanager Dhr F. Paas aan. Dr. Feviez vertelde dat hij geen medische bemoeienis met mij wilde, anders dan hem gevraagd is het verkeerd geplaatste anker te verwijderen. Ter plaatse kreeg ik nog een injectie met lidocaine, om te bezien wat het resultaat zou zijn na het verwijderen van het anker. De pijn zakte daarop niet waardoor het al voor het verwijderen duidelijk was dat met alleen het anker verwijderen dit nietmeer  tot verbetering van de klachten zou komen. Toch moest het anker er wel uit, omdat het nog meer schade kon veroorzaken.

18 april 2011 werd ik ingepland voor operatie en is het anker vrij eenvoudig verwijderd.Echter de pijnklachten nemen niet meer af. Van de pijnpoli gebruik ik morfinepleisters oxycotin diazepam, later heb ik daar instanyl bij gekomen die een randje van de nachtelijke pijn wist te halen. Echter voor resultaat heb ik steed grotere dossisen gekregen en heb dit ook steeds vaker gebruikt. Momenteel is er van al die morfine inname ook een afhankelijkheid ontstaan en moet ik enerzijds hulp zoeken om er vanaf te komen, anderzijds heb ik het ook nodig voor de pijnklachten.

Na de derde operatie is ook in de schouder zelf waar nooit eerder pijn was de pijn nooit meer weggegaan en heeft zich uitgebreid  tot in het operatie gebied waar eerder nooit pijn was. Ik heb eerder dus alleen pijn van een drukkende cyste gehad!

De situatie is nu uitzichtloos met dagelijks 24 uur per dag pijn. Je zou zeggen dat Medinova zijn verantwoordelijkheid neemt en het zo bij de verzekeraar aankaart dat je in ieder geval financieel gecompenseerd wordt, maar nee zelfs de uitspraak van de klachtencommissie die heeft geadviseerd mij een passende finaciele oplossing te bieden wordt genegeerd

 

 Het is inmiddels een feit wat tot mij ook goed doorgedrongen is dat de eerste operatie nooit had mogen plaatsvinden. Er heeft een onterechte niet geïndiceerde operatie plaatsgevonden. Gezien de mri scan van 23 januari 2008, waarin staat dat de cyste op een zenuw drukte en dat volgens de radioloog de oorzaak was van mijn pijn. Van Ommeren had die op mijn verzoek eruit moeten halen, i.p.v mij een onnodige operatie te geven onder het mom , ik zal een scheurtje weer even netjes maken.

Het is verwijtbaar dat ik ook een revisie operatie kreeg op niet goede gronden, dit kreeg ik te horen van de medisch deskundige die door de rechter is aangewezen voor een deskundige rapportage zie de home pagina.

 Vervolgens hou ik Dr. van Ommeren aansprakelijk voor een medische kunstfout in mijn 3e operatie van 1 juli 2010. Hierbij is een titanium anker niet goed geplaatst die mijn kraakbeen doorboord heeft.

Ook hierin heeft de medisch deskundige uitgesproken dat de operatie niet lege artis is uitgevoerd en al helemaal niet had mogen gebeuren met titanium dat nu voor onherstelbare schade heeft gezorgd.

De stand van zaken is dat de leverancier geen aansprakelijkheid erkent door een gebrekkig product omdat van Ommeren al zijn verklaringen over gebrekkig operatie materiaal heeft ingetrokken.

De klacht die ik heb neergelegd bij de klachtencommissie van Medinova in de zomer van 2011 is  uiteindelijk pas na 17 maanden in behandeling genomen. De onafhankelijke klachtencommissie van Medinova heeft mijn klachten grotendeels gegrond verklaard, en zich na langdurig onderzoek uitgesproken dat mijn klachten stelselmatig niet serieus genomen zijn. Ze gaven het advies om buiten de verzekeraar om mij ook een financiele oplossing aan te bieden. De voorzitter prof. Hubben, had waarschijnlijk wel een vermoeden hoe het zou gaan bij de verzekeraar ( waar over later meer ... )

Vervolgens kunt u verder op deze site lezen hoe de directie van Medinova omgegaan is met het advies om mij een passende financiele oplossing aan te bieden.

Onder de link gesprek met de directie leest u dat het advies van een passende financiele oplossing door Medinova geheel aan de laars is gelapt.( wellicht onder druk van de verzekeraar -VVAA)

Na de deskundige rapportage heeft de verzekeraar eenzijdig een bedrag overgemaakt, wat mijn schade totaal niet dekt. Momenteel speelt er een derde tuchtklacht in hoger beroep tegen dr. van Ommeren. Ik werd door het regionaal tucht college in mijn gelijk gesteld de klacht dat ik onnodig geopereerd ben heb ik gelijk over gekregen,

Waarom dan in hoger beroep? Wat denkt u dat de sanctie was tegen dr. van Ommeren nadat hij al een waarschuwing had ontvangen over zijn slechte dossiervoering en hier jaren na mijn gegronde klacht nog eens voor bij het tuchtcollege moest verschijnen omdat hij zijn werkwijze nog steeds niet verbeterd haden nog een patient dupeerde ( Bij deze man vergat hij ook een deel van de operatie uit te voeren.... lees uitspraak elders op mijn site)..weer slecht's een waarschuwing.

In hoger beroep probeer ik op 9 oktober bij het centraaltucht college om een betere maatregel te krijgen, kan toch niet zo zijn dat zo een arts er zonder kleerscheuren van af komt terwijl ik chronisch pijnpatient geworden ben..

wordt vervolgd

 

lees ook de site over de eigenaar van medinova  

 

Klachten procedure

Under constuction: Hier leest u hoe ik mijn klacht over de arts heb ingediend bij Medinova.. hoe het 17 maanden heeft geduurd totde  behandeling het verweer van de arts mijn replieken etc.